Muzeum Romantyzmu

banner_www_ogolny.jpg

Zapraszamy do zapoznania się z naszymi wystawami w Muzeum Romantyzmu, Opinogóra.

Wyszukiwarka

Koncert

Koncert niedzielny
nr 562

9 lipca 2017 r.  
25.06.2017

 
Szanowni Państwo,

zapraszamy na koncert niedzielny (nr 562), który odbędzie się 9 lipca 2017 r. o godz. 12.00.

Podczas koncertu wystąpią: Laura Łącz - recytacje, Milena Lange - sopran, Paweł Sommer - fortepian.




Zainteresowanie Szymanowskiego muzyką kurpiowską datuje się od 1928 roku, kiedy Teatr Płocki przedstawił w Warszawie widowisko ks. Władysława Skierkowskiego Wesele na Kurpiach (z muzyką i tańcami), a w sprzedaży ukazała się pierwsza część jego Puszczy Kurpiowskiej w pieśni. Według tego zbioru Szymanowski opracował najpierw sześć pieśni chóralnych (1928-29), później zaś po wydaniu pierwszego zeszytu drugiej części Puszczy kurpiowskiej powstało dwanaście Pieśni kurpiowskich na głos i fortepian op. 58 (1930-32). Szymanowski przywiązywał dużą wagę do uszeregowania pieśni, z czym ociągał się do ostatniej chwili. “Chciałbym – pisał do wydawcy – aby każdy z trzech zeszytów (po 4 pieśni) miał jakąś logiczną całość” (K. Szymanowski Korespondencja 2002, s. 151). O doborze utworów decydował rozwój swoistej dramaturgii, którą teksty słowne wyznaczyły dla całego cyklu i dla wyodrębnionych tematycznie części. Każdy z tych małych cykli wokalnych ma odrębny nastrój i koloryt dźwiękowy, wynikający z odmienności wątków fabularnych. Ponadto każdy z nich stoi pod znakiem innego symbolu, co nie jest obojętne dla opracowania muzycznego. Obraz ptaka w pieśni 1 i 2 nadaje płynne kontury i liryczny ton całej tej grupie utworów, natomiast obraz konia w pieśniach 9, 10 i 12 wprowadza do ostatniej części cyklu prężną, zadzierżystą rytmikę i agresywne współbrzmienia akordowe. W środkowej części cyklu, w pieśniach 5 – 8, motyw jazdy do ukochanej pojawia się z podobnym sztafażem (Bzicem kunia), lecz tym razem w układzie antytetycznym: następną pieśnią (Ściani dumbek) jest skarga dziewczyny opłakującej zabranego w rekruty kochanka. Drugą parę pieśni łączy motyw zdrady – wpierw skrywanej (A pod borem), później jawnej (Leć głosie po rosie). Wszystkie te motywy i wątki fabularne składające się na “logiczną całość” Pieśni kurpiowskich są zestrojone z muzyczną organizacją formy cyklicznej, w której układ części zależy od agogicznych i ekspresywnych cech poszczególnych utworów. Tak więc z obu powodów nie po-winno się wykonywać tych pieśni w dowolnym wyborze i przypadkowym zestawieniu.
W opracowaniu pieśni kurpiowskich widoczna jest dążność do uchwycenia sugestii harmonicznych i fakturalnych tkwiących w zapisie jednogłosowym oraz chęć odtworzenia zawartych w nim elementów protomuzycznych. Już sam dobór melodii świadczy, że kompozytora interesowały formuły najstarsze. Obok pentatoniki (Wszyscy przyjechali) są wśród nich przykłady skali frygijskiej (Uwoz mamo,Zarzyjze kuniu), miksolidyjskiej (Lecioły zórazie, Wysły rybki) oraz typy mieszane, wśród których częstym zjawiskiem jest oboczność kwarty lidyjskiej i naturalnej (Bzicem kunia, Ściani dumbek). Szymanowski nie trzymał się wiernie tych dyspozycji w partii fortepianu, ani nie przyjął żadnej doktrynalnej metody opracowania materiału ludowego. Zawierzywszy jedynie intuicji artystycznej starał się stworzyć taki typ ekspresji i stylu dźwiękowego, który byłby najbardziej zgodny z idiomem muzyki ludowej. Stąd w Pieśniach kurpiowskich znajdujemy uwypuklenie środkami rytmiki i artykulacji pewnych zwrotów i fraz wokalnych wywodzących się z nawoływania, pokrzykiwania, zawodzenia. Stąd też obfitość różnego rodzaju burdonów, paralelizmów i struktur ostinatowych. Zmysł prymitywu i wyrafinowana szorstkość brzmienia, a z drugiej strony strony dbałość o eufonię i subtelności harmoniczne tworzą znacznie szerszą skalę środków wyrazowych, niż miało to miejsce w poprzednich pieśniach tego okresu.
Znany muzykolog i badacz spuścizny Szymanowskiego – Tadeusz A. Zieliński, trafnie podsumował ogromną artystyczną wartość kompozycji: „Pieśni kurpiowskie – jeden z najcenniejszych i najoryginalniejszych opusów w całej spuściźnie Szymanowskiego – stanowią godne uwieńczenie jego barwnej, bogato ewoluującej twórczości pieśniarskiej. W swym mistrzowskim zespoleniu ludowych autentyków z głębią i ekspresją sztuki 'wysokiej' są fenomenem niezrównanym: w muzyce XX wieku niełatwo jest znaleźć analogiczne do nich dzieło”.

 


 
Laura Łącz – aktorka; jest absolwentką Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie oraz filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Na scenie teatralnej zadebiutowała 3 lutego 1978 roku rolą Kobiety w sztuce Ballada Łomżyńska Ernesta Brylla. W latach 1977-2000 występowała na deskach Teatru Polskiego w Warszawie. W roku 1983 otrzymała Nagrodę im. Zbyszka Cybulskiego. Wystąpiła w kilkudziesięciu filmach fabularnych, telewizyjnych, serialach, przedstawieniach teatralnych i Teatru Telewizji. Jest autorką książek dla dzieci, między innymi Sekret czarnego łabędzia, Spełnione marzenia oraz Bajki i wiersze na cztery pory roku.


Milena Lange – sopran; jest jedną z najbardziej utalentowanych młodych, polskich śpiewaczek. Ukończyła studia na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, gdzie uzyskała dyplom z wyróżnieniem w klasie śpiewu solowego oraz dyplom w klasie fortepianu. Artystka o szerokim kręgu zainteresowań muzycznych; uczestniczka i laureatka wielu przeglądów i konkursów wokalnych dla młodych wykonawców. Współpracuje z wieloma orkiestrami symfonicznymi oraz kameralnymi w Polsce, między innymi Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Podkarpackiej, Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Świętokrzyskiej, Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Kaliskiej, Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Zabrzańskiej, Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Rybnickiej, Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Częstochowskiej, Radomską Orkiestrą Kameralną oraz Warszawską Orkiestrą Symfoniczną i Kameralną „Impressione”. W trakcie swojej dotychczasowej działalności artystycznej współpracowała z wieloma mistrzami batuty między innymi Maciejem Niesiołowskim, Piotrem Wijatkowskim, Bartoszem Żurakowskim, Sławomirem Chrzanowskim, Adamem Klockiem czy Andrzejem Knapem. Występowała również obok znamienitych osobistości polskiej sceny: Zbigniewa Wodeckiego, Jana Kantego Pawluśkiewicza, Grzegorza Turnaua, Zbigniewa Preisnera, Jana Nowickiego, Krzysztofa Jasińskiego, Jacka Borkowskiego, Beaty Rybotyckiej, Laury Łącz, Konrada Mastyło. W swoim repertuarze posiada liczne arie operowe, operetkowe, musicalowe, pieśni, utwory oratoryjno-kantatowe. Artystka z powodzeniem koncertuje na scenach filharmonicznych i teatralnych w Polsce oraz za granicą. O jej wszechstronności świadczy fakt, iż chętnie wykonuje utwory z kręgu muzyki filmowej, rozrywkowej, jazzowej i negro spirituals. Obecnie kontynuuje naukę na Wydziale Wokalno-Aktorskim w Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie śpiewu prof. Anny Radziejewskiej.


Paweł Sommer – fortepian; absolwent Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie prof. Anny Jastrzębskiej-Quinn. Obecnie wykładowca macierzystej uczelni na Wydziale Wokalno-Aktorskim. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jako uczestnik Akademii Operowej doskonalił swoje umiejętności podczas licznych kursów i warsztatów, między innymi Britten-Pears Young Artist Programme (Aldeburgh), Académie Européenne de Musique (Aix-en-Provence). Dwukrotnie brał udział w International Lied Masterclass (Bruksela), gdzie poszerzał znajomość repertuaru pieśniarskiego. Towarzyszył śpiewakom na wielu konkursach w Polsce i zagranicą, między innymi Queen Elisabeth Competition, Belvedere Singing Competition, International Vocal Competition 's-Hertogenbosch, Euroradio New Talent- EBU oraz na Konkursie im. S. Moniuszki w Warszawie. W ubiegłym roku występował na Międzynarodowych Targach EXPO w Mediolanie, wykonując utwory Fryderyka Chopina.

 
 

Zobacz także:
Wirtualna Wycieczka

Zobacz jak wygląda muzeum oraz kompleks parkowy w Internecie!

Odwiedź nasze muzeum On-line