Muzeum Romantyzmu

banner_www_ogolny.jpg

Zapraszamy do zapoznania się z naszymi wystawami w Muzeum Romantyzmu, Opinogóra.

Wyszukiwarka
Herb Krasińskich

Czym jest Hipoterapia?
Hipoterapia jest od niedawna wykorzystywana w rehabilitacji. Jej popularność jednak stale rośnie. Istnieje wiele definicji hipoterapii. Jedna z nich mówi, że „hipoterapia jest to ogół zabiegów terapeutycznych, do których wykorzystuje się konie.”
Za początek hipoterapii uznawany jest rok 1952, w którym to duńska zawodniczka Liz Hartel dotknięta chorobą Heinego-Medina, zdobywała wysokie lokaty na olimpiadzie. Wydarzenie to zainspirowało wielu rehabilitantów do wykorzystania konia w leczeniu ludzi. Od tego czasu hipoterapia zaczęła się prężnie rozwijać w Niemczech, Francji i Stanach Zjednoczonych. W Polsce hipoterapia została wprowadzona w 1988 r.
Zajęcia z hipoterapii może prowadzić jedynie wykwalifikowany instruktor rekreacji ruchowej ze specjalnością z hipoterapii. Warunkiem przyjęcia na kurs jest zdanie egzaminu dojrzałości, umiejętność jazdy zarówno w siodle jak i na oklep oraz posiadanie umiejętności obchodzenia się z koniem. 
Hipoterapeuta miałby niezwykle trudne zadanie, gdyby nie pomagał mu wolontariusz, którego zadaniem jest przygotowanie konia i prowadzenie go podczas zajęć. Wolontariusz, tak jak i hipoterapeuta powinien być odpowiedzialny, łagodny i wyrozumiały. Najważniejszym terapeutą w hipoterapii jest jednak zawsze koń.
Konie pracujące z ludźmi niepełnosprawnymi powinny być cierpliwe, nie mogą się płoszyć, muszą mieć zrównoważony charakter oraz nie mogą mieć narowów. Koń w hipoterapii nie powinien pracować więcej niż 4 godziny dziennie, z odpoczynkami pomiędzy zajęciami. Niezwykle ważny dla jego zdrowia jest codzienny ruch na pastwisku. Dla utrzymania dobrej kondycji psychicznej i fizycznej konia hipoterapia powinna być przeplatana rekreacyjnymi jazdami na ujeżdżalni lub w terenie.
Do hipoterapii najczęściej są używane wałachy lub klacze (niewykazujące negatywnych zachowań w trakcie rui) w wieku od 5-17 lat. Optymalny wzrost konia waha się pomiędzy 120 a 160 cm, ponieważ na takiego konia pacjent może swobodnie wsiąść, zaś rehabilitant może swobodnie asekurować pacjenta. Konie używane w rehabilitacji muszą mieć rytmiczny ruch, zaś ich grzbiet powinien być okrągły, dobrze umięśniony i dość długi. Najczęściej używanymi rasami w hipoterapii w Polsce są konie huculskie, konie fiordzkie i koniki polskie, ponieważ są to dość krępe rasy.
Zajęcia z hipoterapii zwykle trwają 30 min. Bardzo ważny jest pierwszy kontakt z pacjentem oraz jego opiekunami. Każdy pacjent powinien mieć skierowanie lekarskie oraz odrębne ubezpieczenie od nieszczęśliwych wypadków zawiązanych z jazdą konną. Zajęcia powinny odbywać się w zacisznym i odosobnionym miejscu, z daleka od osób postronnych. Niekiedy obecność rodziców nie jest wskazana. Jeździec podczas zajęć powinien być skupiony jedynie na kontakcie z koniem, przyrodą oraz na wykonywaniu poleceń hipoterapeuty.
Ruch konia w stępie wprowadza miednicę pacjenta w ruch trójwymiarowy (na boki, do przodu i do tyłu), dzięki takim ruchom mózg pacjenta koduje sobie prawidłowy wzorzec chodu. Ciepło ciała konia sprzyja rozluźnianiu przykurczonych mięśni. Hipoterapia działa zarówno na sferę motoryczną, fizjologiczną, jak i psychiczną.
 Sfera motoryczna: dzięki hipoterapii osoba niepełnosprawna uczy cię poczucia rytmu, równowagi, orientacji i koordynacji.
 Sfera fizjologiczna: dzięki tej terapii usprawniają się układy krążenia, oddechowy, immunologiczny, pokarmowy.
 Sfera psychiczna: terapia z końmi pomaga w rozluźnieniu i odprężeniu, nabraniu odwagi, wzmocnieniu woli i uwagi oraz wzbudzaniu radości.
Hipoterapię dzielimy na kilka form: fizjoterapia na koniu, psychopedagogiczna jazda konna, terapia ruchem konia i terapia z koniem. Każda forma hipoterapii powinna być indywidualnie dopasowana do pacjenta.
 Fizjoterapia na koniu polega na wykonywaniu ćwiczeń gimnastycznych na koniu, gimnastyka powinna być prowadzona przez fizjoterapeutę.
 Psychopedagogiczna jazda konna są to działania podejmowane w celu usprawnienia emocjonalnego, poznawczego i intelektualnego pacjenta. Może być prowadzona zarówno przy koniu, jak i na jego grzbiecie.
 Terapia ruchem konia polega na jeździe pacjenta bez wykonywania ćwiczeń, na pacjenta oddziałuje jedynie ruch konia. Pacjent przez cały czas powinien być asekurowany.
 Terapia kontaktem z koniem polega na nawiązaniu emocjonalnego kontaktu pacjenta z koniem. Pacjent nie musi wsiadać na konia, wystarczy kontakt ze zwierzęciem. Dzięki takiej terapii pacjent poprawia swój kontakt z otaczającym go światem.
W leczeniu chorych stosuje się także jazdę konną osób niepełnosprawnych. Nie jest to forma hipoterapii, lecz jest z nią ściśle związana. Jazda konna umożliwia osobom niepełnosprawnym aktywność fizyczną.
Do jednostek chorobowych, które można leczyć przy zastosowaniu hipoterapii najczęściej zalicza się:
 porażenie mózgowe,
 zespół nadpobudliwości ruchowej (ADHA),
 zespół Downa,
 wady postawy,
 stwardnienie rozsiane,
 stany pourazowe,
 uzależnienia.
Przed rozpoczęciem hipoterapii niezwykle istotne jest wykluczenie przeciwwskazań 
 uczulenie na sierść,
 infekcje,
 lęk,
 wodogłowie,
 padaczka,
 odklejenie siatkówki oka,
 upośledzenia umysłowe w stopniu głębokim,
 zaburzenia mineralizacji kości,
 ograniczenia ruchowe np.: zwichnięcia.
Występują również przeciwwskazania czasowe takie, jak:
 stany popadaczkowe
 
Zobacz także:
Wirtualna Wycieczka

Zobacz jak wygląda muzeum oraz kompleks parkowy w Internecie!

Odwiedź nasze muzeum On-line