Muzeum Romantyzmu

wystawy.jpg

Zapraszamy do zapoznania się z naszymi wystawami w Muzeum Romantyzmu, Opinogóra.

Wyszukiwarka
Herb Krasińskich

 

Ekspozycja jest próbą zaprezentowania widzom sylwetki opinogórskiego wieszcza. Przechodząc przez kolejne sale poznajemy różne etapy życia artysty, m. in. arystokratyczne korzenie, dzieciństwo, twórczość, najbliższą rodzinę tj. matkę, ojca, żonę i dzieci, przyjaciół, kobiety życia. Ekspozycję zamyka sala, w której ukazujemy tworzenie się legendy Zygmunta Krasińskiego od momentu jego śmierci.

Wystawa ta stworzyła okazję do zaprezentowania wielu cennych eksponatów związanych z rodziną Krasińskich i Opinogórą, np. XVIII w. mozaikę ze św. Anną Samotrzeć, pochodzącą z kościoła w Opinogórze, obraz przedstawiający małego Zygmunta po polowaniu, autorstwa J. Suchodolskiego oraz sygnet rodowy Hrabiów Krasińskich
z dwupolowym herbem, przedstawiający „Ślepowron” Krasińskich i „Trąby” Radziwiłłów, który generał Wincenty Krasiński ofiarował synowi z okazji ukończenia pełnoletności.

W pierwszym pomieszczeniu zaprezentowano eksponaty nawiązujące do historii rodu Krasińskich. Ekspozycję otwiera tkanina z XVIII w. przedstawiająca drzewo genealogiczne rodu Krasińskich. Jest to miedzioryt na jedwabiu z portretami członków rodziny począwszy od Wawrzęty z XIII w., aż do Błażeja Krasińskiego, który zmarł w 1751 r. W witrynce wyeksponowano przedmioty nawiązujące do arystokratycznych korzeni Krasińskich, można tu zobaczyć m. in. talerz, sztućce, plakiety, medale, pieczęć oraz sygnet
z herbem Krasińskich. Po bokach drzwi ustawiono dwa rzeźbione zydle z herbem Krasińskich „Ślepowron” oraz dewizą rodu
„Amor Patriae Nostra Lex” („Miłość ojczyzny naszym prawem”).

Następnie przechodzi się do salonu z herbami Krasińskich i Radziwiłłów na sklepieniu, w którym w centralnym miejscu (nad kanapą) wisi portret Zygmunta Krasińskiego, kopia dzieła Ary Scheffera. Na bocznych ścianach portrety rodziców poety – ojca generała Wincentego Krasińskiego namalowany przez L. Kaplińskiego i matki Marii
z Radziwiłłów Krasińskiej – replika R. Lefevr’a. Obok portretów, na postumentach ustawiono rzeźbione
w marmurze popiersia rodziców: Wincentego – dłuta F. Bosio z 1808 r. oraz (wg przekazów rodzinnych) Marii. Na ścianie, naprzeciw okien dwa obrazy olejne przedstawiające małego Zygmunta Krasińskiego. Jeden to dziecięcy portret Zygmunta w kontuszu szlacheckim
z karabelą – jest to replika z portretu H.F. Riesnera, a drugi autorstwa B. Czackiej, ukazujący małego Krasińskiego przy stoliku z kartami. Ekspozycję uzupełniają: miniatura na porcelanie - Zygmunt wg Ary Scheffera, ofiarowany przez wieszcza swojemu przyjacielowi - Jerzemu Lubomirskiemu oraz dwa rysunki: scena rycerska autorstwa Marii z Radziwiłłów Krasińskiej, matki poety; Wincenty Krasiński przy stole narysowany przez Elizę Krasińską.

W saloniku pod wieżą, na głównej ścianie wisi dużych rozmiarów lustro
w dekoracyjnej, pozłacanej ramie pochodzące z sali balowej pałacu
w pobliskim Luberadzu. Na przeciwległej ścianie ustawiono fortepian – żyrafę
z początku XIX w. Na bocznych ścianach zaprezentowano obrazki z widokami miejsc,
w których Zygmunt Krasiński spędzał swe dziecięce lata – Pałac Czapskich w Warszawie, Dunajowce (dobra rodowe babki poety - Antoniny z Czackich Krasińskiej) oraz pierwsza kaplica – rotunda w Opinogórze, w której pierwotnie znajdował się nagrobek jego matki. Wartym uwagi jest małych rozmiarów obraz olejny malowany na blasze, autorstwa
J. Suchodolskiego przedstawiający Zygmunta po polowaniu (prawdopodobnie
w Dunajowcach).

W kolejnej Sali ekspozycji, pierwotnie mieściła się kaplica, dlatego niektóre elementy wystroju nawiązują do dawnej funkcji tego pomieszczenia. Na uwagę zasługują: XVIII wieczna mozaika ze św. Anną Samotrzeć (pochodząca z kościoła w Opinogórze), srebrna łódka na kadzidło z napisem „Majorat Opinogórski” z pracowni K. Malcza oraz haftowany wizerunek Madonny wg Rafaela.

Zaprezentowana tu została przede wszystkim twórczość Zygmunta Krasińskiego. Na ścianie po prawej stronie dominuje duży, romantyczny portret Zygmunta Krasińskiego. Poeta okryty czarną peleryną stoi nad brzegiem wzburzonego morza, spoglądając na mały statek walczący z żywiołem. Nad biurkiem, przy oknie portret Zygmunta Krasińskiego malowany przez żonę w roku ślubu. Na pozostałych ścianach wiszą trzy płyty ze scenami
z „
Irydiona”, „Przedświtu” oraz „Nie-Boskiej Komedii”. Oryginalne, wykonane
z brązu płyty autorstwa J. Franceschiego znajdują się obecnie w podziemiach kościoła opinogórskiego. W półokrągłej witrynce można zobaczyć m. in. pierwsze wydania dzieł wieszcza oraz portret Zygmunta autorstwa C. K. Norwida. Ekspozycję dopełniają neogotyckie elementy wystroju: meble – fotel i dwa krzesła ze skórzaną tapicerką – oraz lampa, krzyż i zegar.

Z dawnej „kaplicy” przechodzi się do dużej sali, w której ekspozycja poświęcona jest najbliższej rodzinie Zygmunta Krasińskiego – jego żonie Elżbiecie (Elizie) z Branickich Krasińskiej oraz ich czwórce dzieci. W reprezentacyjnym miejscu sali, pomiędzy oknami dużych rozmiarów obraz, kopia wg F.X.Winterhaltera przedstawiający Elizę z dziećmi - Władysławem, Zygmuntem i Marią. Na przeciwległej ścianie w drewnianej, rzeźbionej ramie portret córki poety – Marii Beatrix. Na bocznej ścianie można podziwiać zdjęcie Zygmunta (syna), Władysława w grafice Regulskiego oraz rysunki autorstwa Katarzyny Branickiej – siostry Elizy - przedstawiające scenę zaręczyn Zygmunta i Elizy oraz Adzia (Władysława) na rękach mamki, a także autorstwa samej Elizy Krasińskiej - syn Zygmunt „Lili”. W ozdobnej gablocie – piramidce zaprezentowano: zdjęcia dwójki dzieci Krasińskich – Władysława
i Marii, kopię akwarelki z całą czwórką dzieci oraz wiersz napisany z okazji ślubu Zygmunta i Elizy. Naprzeciwko umieszczono portrety małżonków - Zygmunta Krasińskiego kolejny malowany przez Elizę w roku ślubu – 1843, a obok Elizy Krasińskiej autorstwa
K. Brzostowskiego. Pod portretami na dekoracyjnych postumentach ustawiono ich rzeźbione popiersia – Zygmunta, kopia wg P. Teneraniego i Elizy – autorstwa W. Stattlera.

Ekspozycja w następnej sali jest próbą przedstawienia sylwetek bliskich znajomych, przyjaciół i kobiet w życiu Zygmunta Krasińskiego.

Na dwóch przeciwległych ścianach umieszczono portrety: żony poety Elizy Krasińskiej, jest to kopia wg F.X. Winterhaltera oraz Delfiny Potockiej – długoletniej muzy i kochanki poety – malowany przez K. Kaniewskiego. Na bocznej ścianie portret Kasi Branickiej – siostry Elizy. Z drugiej strony ściany grafiki z portretami w profilu J. Słowackiego i K. Gaszyńskiego. Pod nimi empirowa konsola z witrynką, w której umieszczono m. in. podobizny Adama Mickiewicza, Amelii Załuskiej oraz Joanny Bobrowej, której pamiętnik jest także prezentowany w witrynce. Wnętrze zdobią dwie empirowe biblioteczki
z księgozbiorem francuskim, na których ustawiono kandelabry z postaciami amorków oraz komplet mebli w stylu empire.

Ekspozycję zamyka salonik, który był ulubionym pokojem Zygmunta. Kiedy poeta chorował na oczy, zamurował w nim do połowy okno, aby wypełnił go większy mrok. Znajduje się tu jedyny, zrekonstruowany na podstawie fragmentów kominek. Niestety, oryginalne kominki, wykonane przez J. Tatarkiewicza nie zachowały się. Ekspozycja w tej sali ukazuje tworzenie się legendy Zygmunta Krasińskiego od momentu śmierci poety. Na kominku ustawiono rzeźbę „Irydion” dłuta H. Kuny, a nad nią zawieszono lustro w srebrnej, repusowanej ramie. Na ścianie, z prawej strony zawieszono zdjęcie pośmiertne Zygmunta Krasińskiego oraz zawiadomienie o śmierci.

W miejscu gdzie wg przekazów stało łóżko Zygmunta ustawiono kanapę, a nad nią XIX w. tkaninę buczacką. Naprzeciwko, w witrynce zaprezentowano różne przedstawienia Zygmunta Krasińskiego m. in. dwie rzeźby w brązie autorstwa R. Lewandowskiego, gipsowe popiersie wykonane przez A. Madeyskiego, medalion S. Wątróbskiej oraz medal C. Norwida. Ciekawostką są obcojęzyczne wydania „Nie - Boskiej Komedii” – angielskiej, czeskiej
i arabskiej. Zaprezentowano również programy teatralne z realizacji dzieł Krasińskiego, różne wydawnictwa rocznicowe oraz pocztówki z ilustracjami do
„Irydiona”.

Nowa ekspozycja wymagała godnej oprawy, dlatego też wnętrze zameczku zostało gruntownie odświeżone, m. in. wymieniono stolarkę okienną oraz pomalowano ściany, dzięki czemu sztukaterie zostały bardziej wyeksponowane.


 






Zobacz także:
Wirtualna Wycieczka

Zobacz jak wygląda muzeum oraz kompleks parkowy w Internecie!

Odwiedź nasze muzeum On-line