Opinogórski pałacyk powstawał w pierwszej połowie XIX wieku. Z roku 1828 pochodzi list, w którym Zygmunt Krasiński pisał do ojca, gen. Wincentego Krasińskiego, o postępujących pracach budowlanych.
Pomysł powstania budowli łączymy z Marią Urszulą z Radziwiłłów Krasińską, żoną generała i matką poety. To ona prawdopodobnie pragnęła stworzyć w Opinogórze „Puławy Mazowsza”, rezydencję wzorowaną na słynnej siedzibie księżnej Izabeli Czartoryskiej.
Nie wiemy, kto był projektantem budynku. Przypuszcza się, że mógł to być jeden z architektów współpracujących z Krasińskimi, a więc Piotr Aigner, Henryk Marconi lub Hilary Szpilowski. Niestety cała dokumentacja wraz z nazwiskiem autora przechowywana była w Warszawie, w Bibliotece Krasińskich. Jej zbiory spłonęły w czasie powstania warszawskiego w 1944 roku. Być może jakiś udział w projektowaniu budowli miała Maria Urszula Krasińska, o której wiadomo, że miała zdolności plastyczne, a rodzina przechowywała album z jej rysunkami przedstawiającymi architekturę gotycką.
Opinogórski pałacyk prawdopodobnie stanął na zrębach jakiegoś dawnego budynku. W XIX wieku modne było tzw. oblekanie budowli w „kostium gotycki”, czyli nadawanie istniejącym zabudowaniom cech architektury średniowiecznej. Chyba właśnie tego dokonano na polecenie Wincentego Krasińskiego w Opinogórze. Powstała niewielka, lekka budowla o ostrołukowych oknach z pomieszczeniami zdobionymi pięknymi sztukateriami. Znajdujący się przed budynkiem mur nadał pałacykowi obronny charakter. Stąd wzięło się używane wobec budowli określenie „zameczek”.
Ta perełka polskiego neogotyku była prezentem ślubnym generała Krasińskiego dla Zygmunta i Elżbiety (Elizy) z Branickich. Oficjalnie pałacyk przekazano młodej parze latem 1843 roku. Dwa lata później, prawdopodobnie na polecenie Elizy, rozbudowano zameczek, powiększając go o dwa salony od strony północnej.